Muzeum UJ - wystawy czasowe

	2008 - MIĘDZY OLBIĄ A ODESSĄ Wystawa prezentowała materiał‚ fotograficzny z badań archeologicznych greckiej osady w Koszarach nad Morzem Czarnym, prowadzonych przez Instytut Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego i Muzeum Archeologiczne Narodowej Akademii Nauk Ukrainy w Odessie. Wytstawę przygotował Instytut Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego.
	2008 - MARZEC `68 W rocznicę marca 1968 roku, w podziemiach Collegium Maius otwarto wystawę fotografii dokumentujących tamte wydarzenia w Krakowie i Uniwersytecie Jagiellońskim. Wystwawę przygotowało Archiwum UJ.
	2007 - KOLEGIA UNIWERSYTECKIE ŚREDNIOWIECZNEJ EUROPY Uniwersytetu Jagiellońskiego przygotowało wystawę poświęconą teoretycznej koncepcji kolegium uniwersyteckiego, traktowanego z perspektywy historycznej, użytkowej i architektonicznej. Rocznica 750-lecia lokacji Krakowa na prawie magdeburskim stwarzyła wyjątkową okazję zorganizowania wystawy poświęconej niezwykłemu fenomenowi średniowiecznej Europy, jakim było istnienie i funkcjonowanie kolegiów uniwersyteckich. Dzieje krakowskiej Almae Matris ściśle związane z historią Krakowa były równocześnie dziejami krakowskich kolegiów. Do dziś przetrwały materialne ślady trzech najdłużej działających - Collegium Maius, Collegium Iuridicum i Collegium Minus. Były one częścią krajobrazu historycznego Krakowa, życie w nich było częścią życia społeczności krakowskiej. Z obyczajów kolegiów powstały obyczaje uniwersyteckie i nie tylko uniwersyteckie, do dziś kultywowane. Co więcej, architektura kolegiów z jej bardzo charakterystycznymi cechami wspólnymi stała się dziedzictwem miast europejskich, między innymi i Krakowa. Collegium Maius wpisuje się w ciąg najstarszych, zachowanych kolegiów uniwersyteckich średniowiecznej Europy, pośród których wymienić należy m.in. Bolonię, Oksford, Cambridge, Pragę, Salamankę, Coimbrę, Padwę, Erfurt. W miarę upływu czasu i ewolucji nauczania kolegia stały się podstawowym elementem organizacji uniwersytetów. W okresie późnego średniowiecza tu właśnie koncentrowało się życie codzienne i naukowe uniwersytetu. Tematyka wystawy wręcz narzuca usytuowanie ekspozycji. Nie ma lepszego miejsca niż Collegium Maius - najstarszy budynek uniwersytecki w Polsce i jeden z najstarszych, zachowanych budynków uniwersyteckich w Europie. Będzie to wystawa edukacyjna, adresowana do osób w różnym wieku i różnej narodowości o zróżnicowanym stopniu wykształcenia. Jej odbiorcami może być zarówno młodzież w wieku szkolnym jak i specjaliści z zakresu historii architektury, historii sztuki i nauki. Wystawie towarzyszył katalog zawierający tematyczne artykuły i noty katalogowe obiektów. Komisarz wystawy: mgr Maria Natalia Gajek otwarcie wystawy. 1 października 2007 roku, fot. Janusz Kozina
	2007 - KRAKÓW W SEPII I KOLORZE W FOTOGRAFII FRANCISZKA KLEINA I JANUSZA KOZINY Wystawa prezentowana była od 12 lipca 2007 roku, w podziemiach Collegium Maius. Składało się na nią 80 dużych fotogramów; połowa w sepii – Franciszka Kleina z początku XX wieku i połowa w kolorze - Janusza Koziny z początku XXI wieku. Ideą tej prezentacji, wpisującej się w 750. rocznicę lokacji Krakowa na prawie magdeburskim, było ukazanie piękna naszego miasta (w obrębie Plant) widzianego przez obiektyw aparatu fotograficznego dwóch fotografów, których dzieliło wszystko: czas, kilka pokoleń doświadczeń, wiedzy i historii, technika fotografowania, a przede wszystkim sprzęt, którym się posługiwali. Kraków widziany ich oczyma fascynuje i zaskakuje. Wystawie towarzyszyszył bogato ilustrowany katalog. Komisarz wystawy oraz autorka scenariusza i katalogu – Lucyna Bełtowska
	2007 - OSWAJANIE ŚWIATA w malarstwie Rafała Borcza Rafał Borcz jest reprezentantem młodej, polskiej sceny artystycznej, absolwentem Wydziału Malarstwa na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jest jednym z najbardziej obiecujących artystów malarzy, utrwala na płótnie to, co go otacza i jest mu najbliższe, co najbardziej fascynuje i jednocześnie zmusza do refleksji. Wystawa jest prezentacją kilku jego prac pochodzących z cyklu „Wilki”, oraz obrazów zainspirowanych pięknem dziewiczej, bieszczadzkiej przyrody. Artysta swoje obrazy osadza w scenerii nocnej, przez co nadaje im niepowtarzalny klimat oraz sprawia, że stają się bardziej tajemnicze, skłaniające widza do głębszej refleksji. Prace te nie są jedynie prezentacją artystycznej wizji, bowiem poruszają uniwersalną problematykę związaną z umiejscowieniem człowieka w świecie natury. Obrazują ludzkie uczucia i emocje, takie jak tęsknota za wolnością, strach, odwaga, wierność, potrzeba nieustannej walki oraz zachowania czujności. Właśnie dlatego, jednym z motywów przewodnich, prac Rafała Borcza są wilki - zwierzęta niemal od zawsze kojarzone z dziką i nieujarzmioną przyrodą. Artysta odnosi się do dwoistości ich zwierzęcej natury, dlatego też z jego obrazów wyłaniają się wilki łagodne w formie ale agresywne z natury, budzące zaufanie, ale i pewnego rodzaju lęk, posłuszne oraz bezwzględne, silne w stadzie ale bezbronne w pojedynkę. Niezależnie od sposobu ukazania – człowiek jest im całkowicie obojętny. Obok napięcia malarskiego, pojawia się drugi rodzaj napięcia – napięcie egzystencjalne, podziw dla wszystkiego, co związane z naturą oraz próbą umiejscowienia w niej człowieka. Artysta na naszych oczach podejmuje niełatwą próbę „oswajania świata”, z jego obrazów bowiem emanują uczucia permanentnej tęsknoty za wolnością, światłem księżyca, czy też niczym niezmąconymi wodami jeziora. Wyłania się z nich także potrzeba ucieczki przed osaczającą rzeczywistością oraz odwieczny lęk przed absolutem. Cykl biegnących ku niebu drzew, przez które przebłyskują gwiazdy, przynosi coś w rodzaju twórczego ukojenia. Konsekwentnie utrzymane w scenerii nocnej kompozycje przedstawiają leśny mrok w nieco bajkowej konwencji. Niezwykle dekoracyjne w formie nie są jednak pozbawione owej aury tajemnicy, będącej czymś w rodzaju furtki dla wyobraźni widza. Dzięki artyście mamy niepowtarzalną okazję uciec z dala od zgiełku miasta i wyruszyć w magiczną, nocną wędrówkę po dzikich, bieszczadzkich lasach, aby stać się obserwatorami zadziwiającego życia fauny i flory. Życia, które na co dzień jest dla nas niedostępne. ( Anna Dudek) więcej >> 2007 - NIEZNANE RYSUNKI STANISŁAWA WYSPIAŃSKIEGO ZE ZBIORÓW MUZEUM UNIWERSYTETU JAGIELLOŃSKIEGO - 4 marca - 30 kwietnia 2007 r. Rok 2007 został ogłoszony rokiem Stanisława Wyspiańskiego. 28 listopada mija 100. rocznica śmierci artysty. Z tej okazji Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego przygotowało małą wystawę prezentującą nieznane szerszej publiczności rysunki Wyspiańskiego. komisarze wystawy: mgr Ludmiła Bularz-Różycka, mgr Maria Gajek

	Archeologiczne ślady Uniwersytetu Krakowskiego ( współpraca Instututu Archeologii UJ) 4 października - 5 listopada 2006 r. komisarze wystawy: Grażyna Grzechnik - Correale, Dariusz Niemiec
2006 - Globusy Polskie Od 5 września 2006 do 28 listopada 2006 roku otwarta była wystawa prezentująca XIX-wieczne i XX -wieczne globusy Ziemi z nazwami geograficznymi pisanymi w języku polskim. Najstarsze z nich (firmy Abel-Klinger, J. Felkl) powstawały poza granicami naszego kraju. W okresie dwudziestolecia międzywojennego rozpoczęły działalność firmy polskie (duet Nowosielski-Główczewski, „Kados”, „Pestalozzi”). W latach trzydziestych XX w. prof. Eugeniusz Romer utworzył we Lwowie przedsiębiorstwo kartograficzne „Książnica”. Był on równocześnie twórcą polskiej szkoły kartograficznej charakteryzującej się starannością i elegancją wykonania, hipsometryczną metodą przedstawiania rzeźby terenu oraz stałością przyjętych kodów barwnych dla poszczególnych warstw hipsometrycznych. Od 1959 roku produkcja globusów w Polsce zmonopolizowana została przez następcę „Książnicy” – Państwowe (później Polskie) Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych (produkcja map) i Fabryka Pomocy Naukowych (produkcja statywów). W latach osiemdziesiątych niewielki procent globusów produkowany był z map PPWK przez Spółdzielnie Produkcyjne. Od końca lat osiemdziesiątych produkcje przejęła firma ZACHEM z Lublina (Tadeusz Głowala) z map sporządzanych przez firmę KARTO-GRAF. Oprócz tradycyjnych, fizycznych i politycznych, prezentowane są globusy tematyczne, składane lub indukcyjne. Na wystawie prezentowane są firmy produkujące globusy oraz sylwetki kartografów - autorów map. Ponadto można zapoznać się z technikami produkcji i konserwacji globusów. 4 września 2006 r. fot. Janusz Kozina

2006 - HOMMAGE A JÓZEF ANDRZEJ GIEROWSKI	JÓZEF ANDRZEJ GIEROWSKI (ur.19 marca 1922 r. w Częstochowie zm. 19 lutego 2006 r. w Krakowie). W latach II wojny światowej żołnierz Związku Walki Zbrojnej, następnie Armii Krajowej. Był kierownikiem referatu informacyjnego VI Wydziału Okręgu Kielecko- Radomskiego,wydawca i redaktor pisma "Prawda Polska". W styczniu 1945r mianowany porucznikiem AK. W tym czasie studiował również na tajnych kompletach Uniwersytetu Jagiellońskiego.Był uczniem prof. Władysława Konopczyńskiego. Studia ukończył w 1946r. W tym samym roku rozpoczął pracę naukową na Uniwersytecie Wrocławskim zostając równocześnie członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego. Stopień doktora uzyskał w 1947r,stopień profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1958r, aprofesorem zwyczajnym został w 1970r. Działał w Polskiej Akademii Nauk w latach 1953-68 był kierownikiem Instytutu Historii PAN w Krakowie, a następnie w latach 1977-1981 kierował Zakładem Historii Śląska PAN. W 1965r przenosi się do Krakowa na Uniwersytet Jagielloński obejmując kierownictwo Katedry Historii Polski XVI-XVIII w , kierując następnie Zakładem Historii Nowożytnej Powszechnej. W latach 1967-1972 jest dyrektorem Instytutu Historii UJ. W 1981 r. zostaje wybrany w pierwszych do dziesięcioleci demokratycznych wyborach rektorem UJ. Uniwersytetem jako rektor kieruje do 1987r.W 1983r wręczył papieżowi Janowi Pawłowi II doktorat honoris causa UJ. W 1984r powołał komisję, która chociaż pomysł wówczas wydawał się abstrakcją rozpoczęła cały proces budowy nowego kampusu UJ.Prace kontynuowali później następcy prof. Aleksander Koj ,prof. Andrzej Pelczar , a do szczęśliwego końca doprowadził prof. Franciszek Ziejka. Jako rektor i poseł na sejm w latach 1985-1989 prof. Gierowski walczył niezmordowanie o jak najszerszą autonomię szkół wyższych. W 1986r założył na UJ pierwszy w Polsce Międzywydziałowy Zakład Historii i Kultury Żydów w Polsce. W 1989r został członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. 27 marca 1990r został wybrany dyrektorem Wydziału II Filozoficzno- Historycznego PAU.W latach 1991-1995 wchodził w skład Rady do spraw stosunków polsko- żydowskich przy prezydencie RP.W 1993r został przewodniczącym Rady Fundacji Judaica.Od tego samego roku uczestniczył w Głównej Komisji Badania Zbrodnii przeciwko Narodowi Polskiemu. Wielokrotnie odznaczany w 1976r medalem Komisji Edukacji Narodowej, w 1989r Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 1994 r. Krzyżem Armii Krajowej. Profesor J.A. Gierowski jest autorem 380 prac naukowych i publikacji, w tym kilku książek o charakterze monograficznym. Żródła: "Encyklopedia Krakowa" wydawnictwo PWN Kraków 2000r. Marian Nowy "Wspomnienie o prof. Józefie A. Gierowskim Rzeczpospolita i Uniwersytet" artykuł ukazał się w Dzienniku Polskim 24 lutego 2006 r.
2 czerwca 2006 roku prof.Stanisław Waltoś pomysłodawca wystawy przemawia w trakcie otwarcia, obok stoją prorektor UJ prof.Władysław Miodunka, prof. Andrzej Banach, Konrad Pollesch (autor portretów fotograficznych)		Wśród gości można było dostrzec prof. Zdzisława Żygulskiego, panią dyrektor Muzeum Narodowego Zofię Gołubiew oraz byłego rektora UJ prof. Franciszka Ziejkę.	Z kwiatami Grażyna Grzechnik, komisarz wystawy.

	Kardynał Franciszek Macharski i były rektor UJ prof. Andrzej Pelczar
komisarz wystawy: Grażyna Grzechnik

2006 - ADAM GRANT - MISTRZ FIGURACJI Pani Peggy Grant przybyła do nas z Toledo w stanie Ohio w USA i w dniu 4 kwietnia 2006 roku, otworzyła wystawę prac swojego mężą Adama Granta Grochowskiego. Artysta od najmłodszych lat wyróżniał się nieprzeciętnym talentem plasty-cznym. Sztuka, teatr, poezja, filozofia i taniec, które rozkwitły w Warszawie po I wojnie wywarły niemały wpływ na jego artystyczną wyobraźnię. W czasie II wojny więziony był w obozach koncentracyjnych, każdego dnia walcząc o przetrwanie. Jego rysunki stały się cennym towarem, który mógł zamienić na papierosy i chleb. Po wojnie dzięki sztuce powoli wyzwalał się z dramatycznych przeżyć. W 1950 roku, wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zmienił brzmienie swojego nazwiska na Grant. Z czasem został głównym projektantem produktu"Paint-by-Numbers" w Craft Masters. Projekt malowania obrazów wg szablonów z ponumerowanymi polami do wypełniania odpowiednim kolorem farby zyskał w USA ogromną popularność. Piękno ludzkiego ciała, jego gracja, pozostało przez całe życie twórcy głównym tematem jego obrazów przedstawiajacych muzyków, cyrkowców, mityczne i biblijne postacie. Artysta wykształcił swój łatwo rozpoznawalny styl oddając istotę formy przy użyciu śmiałych i szerokich pociągnięć pędzla. Jego obrazy znajdują się w wielu prywatnych kolekcjach, muzeach, uniwersytetach. Pani Peggy Grant, wdowa po malarzu pragnie aby młode pokolenia pamiętały o tym, że talen, determinacja i optymizm są siłą mogącą przezwyciężyć najtrudniejsze ludzkie doświadczenia. W czasie wernisażu Pani Peggy Grant przekazała naszemu muzeum obraz "Artysta i modelka" namalowany w 1980 r.					"Artysta i modelka", 1980 r. obraz ofiarowany Muzeum UJ
	Peggy Grant, konsul USA William Bellis, prof. Stanisław Waltoś , rektor UJ prof. Karol Musioł	Peggy Grant, konsul USA William Bellis, komisarz wystawy mgr Anna Jasińska, rektor UJ prof. Karol Musioł	Peggy Grant i prof. Stanisław Waltoś	Peggy Grant przy obrazie swojego mężą

komisarz wystawy: Anna Jasińska					fot. Janusz Kozina

2006 - WIERNI ŻYCIOWEMU CREDO - Henryk Wereszycki (1898 - 1990), Wacław Felczak ( 1916 - 1993) Obaj profesorowie, jakkolwiek pochodzący z różnych środowisk i należący do różnych pokoleń, tak samo pojmowali ewangeliczne: tak - tak, nie - nie. Pozostali przez całe swoje życie wierni ideałom wyniesionym z rodzinnych domów, a w pracy zawodowej, której poświęcili się bez reszty, pozostali wierni raz złożonej doktorskiej przysiędze. Cieszyli się, że chociaż u kresu ich życia, Polska stała się wolna. Pisząć prace naukowe o Wiośnie Ludów, doczekali się Jesieni Ludów 1989 roku. Polskie Towarzystwo Historyczne Oddział w Krakowie i Wydział Historyczny Uniwersytetu Jagiellońskiego ustanowiły w 2001 roku Nagrodę im. Wacława Felczaka i Henryka Wereszyckiego. 13 grudnia tj. w dzień urodzin prof. Henryka Wereszyckiego, Jury Kapituły ogłasza nazwisko laureata i wręcza nagrodę w uznaniu wybitnych osiągnięć jednemu z grona polskich lub zagranicznych autorów zajmujących się dziejami Europy Środkowo-Wschodniej XIX i XX wieku - regionu, który był przedmiotem badań patronów nagrody. W pięciolecie ustanowienia nagrody Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego wspominało obu znakomitych Profesorów. komisarz wystawy - mgr Anna Piskorz
WYSPA ROBINSONA - WYSPA SKARBÓW Jest i należy do Chile. Leży w Archipelagu Juan Fernandez na Pacyfiku a jej sława w ostatnim czasie przerosła jej wielkość. Została odkryta w 1574 roku przez portugalskiego żeglarza w służbie korony hiszpańskiej Juana Fernandeza. W XVII i XVIII wieku stała się schronieniem dla piratów i korsarzy. W 1704 roku, na wyspie został wysadzony z brytyjskiego żaglowca korsarskiego Alexander Selkirk. To jego historia ponad czetroletniego pobytu na wyspie stała się kanwą książki Daniela Defoe "Przypadki Robinsona Cruzoe". I jak w dobrej powieści przygodowej, tak w historię wyspy wpisany jest ukryty skarb. Szacowany na 10 miliardów dolarów w złocie i klejnotach ma podobno zawierać m. innymi część zaginionego skarbu Inków lub Azteków. Na wyspie miał go ukryć w 1714 roku, na wieść o sporach dynastycznych w Hiszpanii, kapitan Juan Esteban Ubilla y Echeverria, którego konwój z transportem złota płynął z Meksyku do Hiszpanii. Kilka miesięcy temu świat obiegła wiadomość o znalezieniu mitycznego skarbu. Ekipa poszukiwaczy jest przekonana o sukcesie ale spory i negocjacje dotyczące podziału znaleziska wstrzymują jego wydobycie. Wyścig do skarbu trwa. Ciekawe czy o skarb upomną sie potomkowie Inków lub Azteków. Peru i Meksyk już zgłosiły swoje roszczenia. W podziemiach Collegium Maius można było oglądać wystawę fotografii Zdzisława Jana Ryna z pobytu na wyspie w ramach programu "Trzy wyspy - trzy światy" . komisarz wystawy: Lucyna Bełtowska

W okresie od 12 maja do 28 sierpnia 2005 roku, w Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego otwarta była wystawa poświęcona wizerunkowi uczonego w pracowni. Ideą wystawy było przedstawienie badacza i jego warsztatu za pomocą obrazów i instrumentów naukowych na przestrzeni kilku wieków, poczynając od czasów nowożytnych, a na współczesności kończąc. Na ekspozycji prezentowane były 52 obrazy wypożyczone z 22 muzeów z terenu całej Polski, oraz przeszło 70 zabytkowych instrumentów naukowych pochodzących ze zbiorów Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Wystawa przedstawiała ewolucję, jakiej podlegał portret uczonego, oraz jego najbliższe otoczenie - pracownia. Rozwój nauki w poszczególnych epokach dokumentowały instrumenty naukowe od wczesnych, pozwalających jedynie na obserwację zjawisk, aż po zaawansowane umożliwiające dokładny pomiar i rejestrację badań. Zmiana roli przyrządów widoczna była też w sposobie ich wykonania: początkowo bogato zdobione, będące również symbolem wiedzy i pozycji społecznej ich właściciela, stawały się stopniowo zwykłymi narzędziami pracy, wykonanymi w sposób prosty, ergonomiczny i funkcjonalny.

Patronat honorowy nad wystawą objęli:
Minister Edukacji Narodowej, Minister Kultury, Prezydent Miasta Krakowa,
Marszałek Województwa Małopolskiego, Prezes PAN, Prezes PAU.

Sponsorzy wystawy:
Ministerstwo Kultury, Wydział Kultury Urzędu Miasta Krakowa,
Rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Komisarze wystawy: Anna Jasińska, Ewa Wyka.

SECESJA LWOWA I KRESÓW - FOTOGRAFIE ZDZISŁAWA J. ZIELIŃSKIEGO

Nostalgiczny świat wschodniej Galicji, świat bliski nam poprzez wspólne dziedzictwo, można było oglądać na wystawie fotografii Zdzisława J. Zielińskiego, zatytułowanej Secesja Lwowa i Kresów, otwartej w dniu 16 maja 2005 roku w piwnicach Collegium Maius. Otwarcia wystawy dokonał prof. dr hab. Stanisław Waltoś, Dyrektor Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autor prezentowanych zdjęć jest znakomitym fotografikiem pochodzącym z Lwowa, lecz mieszkającym obecnie w Wrocławiu. Otwarcie wystawy uświetnił koncert piosenki lwowskiej w wykonaniu Dessislavy Hrizostovej oraz muzyków Piwnicy św. Norberta.

Ekspozycja obejmowała 120 prac wybranych z ogromnego dorobku artystycznego Zdzisława J. Zielińskiego. Są to fotografie czarno-białe i kolorowe, a także wykonane w interesującej technice zwanej cuprochrom.

NAJSTARSZY I NAJNOWOCZEŚNIEJSZY: 160-LECIE ISTNIENIA BROWARU OKOCIM

Prof. dr hab. Stanisław Waltoś, dyrektor Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Piotr Polański, dyrektor Browaru Okocim otworzyli w dniu 25 kwietnia 2005 r. wystawę zatytułowaną Najstarszy i najnowocześniejszy: 160-lecie istnienia Browaru Okocim.

Browar-Okocim jest jednym z najbardziej znanych i zasłużonych zakładów produkcyjnych Małopolski. W 2005 roku obchodził 160-lecie swojego istnienia. Jego historia sięga dnia 26 kwietnia 1845 roku, kiedy z Bawarii przybył do Okocimia Jan Goetz - pierwszy właściciel Browaru. Z okazji tej rocznicy, Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego i Zarząd Browaru Okocim, wspólnie zorganizowali wystawę pamiątek pochodzących z czasów Jana Goetza i lat późniejszych. Eksponowane były dokumenty, obrazy, fotografie i przedmioty ukazujące dzieje Browaru, a także pamiątki po bardzo zasłużonej dla Brzeska, Krakowa i całej Małopolski, rodzinie Goetzów.

Komisarz wystawy - Lucyna Bełtowska

2005 - UNIVERSITAS RESTITUTA - Powojenne losy Uniwersytetu Jagiellońskiego (1945-1948)

19 marca 1945 roku, rektor Tadeusz Lehr-Spławiński, inaugurując podjęcie pracy przez krakowską Alma Mater, mówił: " Z niewypowiedzianym wzruszeniem staję na tym miejscu, żeby po pięcioletniej przerwie otworzyć rok akademicki. Niebywała w dziejach burza wojenna, która przeorała naszą ojczyznę w szczególny sposób dotknęłą Uniwersytet Jagielloński. Śmiertelny wróg w dążeniu swym do zniszczenia kulturt ba, nawet egzystencji naszego narodu, widział w prastarej Szkole Jagiellońskiej jeden z najsilniejszych jej szańców i dlatego z niesłychaną zajadłością godził w byt tej szkoły, starając się wyniszczyć nie tylko zespół jej nauczycieli i wszelkie zasoby materialne oraz rozprószyć zbiory naukowe, ale pragnął wprost wymazać jej imię z pamięci ludzkiej" Podniosłe rozpoczęcie roku akademickiego zakończyło wstępny, bardzo intensywny okres prac, stawiając jednak przed społecznością uniwersytecką dalsze, o wiele większe wyzwania...

10 grudnia 2004 odbyło się spotkanie Dobrodziejów i Przyjaciół Muzeum UJ. Główną atrakcją spotkania był wernisaż wystawy fotograficznej "Był kiedyś inny Rynek Krakowski...". Wystawa prezentowała Rynek z pierwszych trzydziestu lat XX w. Prawie wszystkie prezentowane fotografie pochodzą z zbiorów Muzeum UJ. Wykonali je Antoni Pawlikowski, Franciszek Klein i Stanisław Mucha.

Kuratorem wystawy i autorką katalogu była kustosz mgr Lucyna Bełtowska. Umieszczony w katalogu esej pt: "O zabytkach Rynku Głównego w Krakowie" napisał dr Jerzy Żmudziński.
Reprodukcje z archiwalnych klisz wykonał mgr inż. Janusz Kozina.

2004 - ALEKSANDER GIEYSZTOR (1916 - 1999) IN QUINTO ANNIVERSARIO MORTIS (dokumenty, fotografie, pamiątki ze zbiorów Muzeum UJ)

9 lutego 2004 roku, minęłą 5 rocznica śmierci Aleksanda Gieysztora, zakomitego mediawisty. profesoraUniwersytetu Warszawskiego,, dyrektora zamku Królewskiego w Warszawie, członka rzeczywistego i prezesa Polskiej Akademii Nauk, honorowego obywatela Warszawy, doktora honorowego wielu uczelni, w tym doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

        Profesor Tadeusz Banachiewicz był astronomem, wieloletnim dyrektorem Obserwatorium Astronomicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, wiceprezesem Międzynarodowej Unii Astronomicznej.
        Tadeusz Banachiewicz:
        - w latach 20-tych stworzył rachunek krakowianowy - efektywny sposób prowadzenia rachunków naukowych w epoce, gdy nie było komputerów,
        - jako pierwszy w 1930 r. obliczył orbitę Plutona,
        - założył obserwatorium astronomiczne na szczycie Łysiny, w którym odkryto w 1925 r. pierwszą polską kometę,
        - założył, do dziś wydawane, pismo naukowe Acta Astronomica,
        - był pomysłodawcą chronokinematografu - przyrządu do filmowania zaćmień Słońca,
        - jego imieniem nazwano planetoidę i krater na Księżycu,
        - był ostatnim (aż do tego roku) pochowanym w Krypcie Zasłużonych w Kościele na Skałce.

Feliks Topolski nie należał do jakiejkolwiek grupy artystycznej, rozwinął za to własny, rozpoznawalny styl. Będąc artystą wszechstronnym, najpełniej wypowiadał się w rysunku. Topolski wymieniany bywa w jednym rzędzie wraz z innymi znanymi twórcami, jego poprzednikami W. Hogarthem, H. Daumierem,, C. Guys`em i D. Dore, artystami nie tylko biegłymi w rysumku, ale podobnie jak Topolski, autorami znakomitych portretów. Dzieła Feliksa Topolskiego znajdują się w licznych kolekcjach publicznych i prywatnych na całym świecie.

Wystawa miała na celu przypomnienie twórczości Feliksa Topolskiego, artysty cieszącego się bardzo dużą popularnością, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii i w USA, natomiast poza wąslim kręgiem specjalistów ciagów słabo znanego w Polsce. Prezentowane prace pochodziły ze zbiorów Muzeum UJ. Podrowane zostały przez artystę w latach 1983-84. Należy jeszcze nadmienić, iż była to zaledwie druga wystawa dzieł tego artysty w Krakowie i jedna z nielicznych w Polsce.

Wystawa kaligrafii japońskiej ( 13-21 marca 2004 r.) - komisarz wystaw: mgr Maria Natalia Gajek

Wystawa ,,Antenaci naszych wielkich - pastisze fotograficzne wielkich krakowian''

Goście zaproszeni 15.11.2003 r. na otwarcie piwnic Collegium Maius oglądali nie tylko odrestaurowane pomieszczenia, ale także pierwszą wystawę zorganizowaną w tym miejscu - fotopastisze krakowskiego fotografika Konrada Karola Pollescha. Bohaterami komputerowych fotomontaży są uniwersyteccy profesorowie i zaprzyjaźnieni z uczelnią krakowianie.

29 listopada 2003 Polska Akademia Umiejętności zorganizowała jednodniową sesję naukową,,Polscy twórcy aparatury naukowej''. Obrady odbywały się w auli PAU oraz Sali Bobrzyńskiego Collegium Maius UJ. Sesji towarzyszyła wystawa zorganizowana przez Muzeum UJ. Wystawa była otwarta w dniach 29 listopada - 5 grudnia 2003.
Wystawę przygotowali: dr Maciej Kluza i dr Ewa Wyka.

Z inicjatywy Wyższej Szkoły Humanistycznej w Pułtusku, Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku i Uniwersytetu Jagiellońskiego 3 października 2003 r. odbyła się sesja naukowa poświęcona działalności biskupa płockiego Andrzeja Noskowskiego (1492-1567). Sesji towarzyszyło odsłonięcie tablicy pamiątkowej wmurowanej w jedną ze ścian Collegium Novum - stojące dziś w miejscu ufundowanej w XVI w. przez Biskupa bursy dla studentów.
W tym samym dniu została otwarto okolicznościową wystawę pt: ,,Andrzej Noskowski - Biskup Renesansu ". Na wystawie w salach Collegium Maius zebranych zostało kilkanaście znakomitych dzieł doby renesansu. Przede wszystkim ogromny renesansowy Portret Biskupa Piotra Tomickiego wypożyczony z krakowskiego Klasztoru Ojców Franciszkanów. Druga perełką wystawy był wspaniały XVI w. kielich mszalny fundacji Samuela Maciejowskiego z Katedry Wawelskiej. Uzupełnieniem były cenne archiwalia i druki dokumentujące działalność Biskupa.
Biskup Andrzej Noskowski urodził się w w 1492 r. w Noskowie Małym k. Zakroczymia. Jako 19-latek rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej, na biskupa diecezji płockiej kapituła płocka wybrała go jednogłośnie w 1546 r. Wielki mecenas sztuki, zafascynowany renesansem potrafił wykorzystać geniusz architektoniczny włoskiego artysty Jana Baptysty z Wenecji, który przez wiele lat pracy na Mazowszu pozostawił po sobie wspaniały ślad w postaci budowli sakralnych" - pisze ks. Waldemar Graczyk współtwórca wystawy. Biskup Noskowski założył też kolegium jezuickie w Pułtusku. W 1558 r. wydał dokument fundacyjny dla nowej bursy (potem otrzymała jego imię: Bursa Noscoviana) przy Akademii Krakowskiej.
Komisarzem wystawy była mgr Lucyna Bełtowska, starszy kustosz Muzeum UJ, we współpracy z ks. dr Waldemarem Graczykiem, Dyrektorem Biblioteki Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku.
Patrz ,,Alma Mater'' nr 54 listopad 2003 s. 26 - 29

Dostojewski. Teatr Sumienia ,,Biesy'', ,,Zbrodnia i Kara'', ,,Idiota''
w reżyserii Andrzeja Wajdy, i scenografii Krystyny Zachwatowicz

W salach wystawowych Collegium Maius w maju 2003 została zorganizowana nietypowa wystawa teatralna. Tematem wystawy były reżyserskie i scenograficzne realizacje prozy Fiodora Dostojewskiego Andrzeja Wajdy i Krystany Zachawatowicz. Wystawawa była zbiorem zdjęć, kostiumów i fragmentów scenografii z ,,Biesów'', ,,Zbrodni i Kary'', ,,Idioty'' .
Wystawę przygotowała mgr Lucyna Bełtowska we współpracy z Andrzejem Wajdą i Krystyną Zachwatowicz.

W dwóch salach I piętra Collegium Maius umieszczono kolekcję znakomitych średniowiecznych rzeźb, do tej pory nie udostępnianą zwiedzającym. W ciągu ostatnich lat, rzeźby poddane gruntownej konserwacji, stały się znakomitym dopełnieniem kolekcji dzieł sztuki w Muzueum UJ. Pokazano ponad dwadzieścia rzeźb, a wśród nich pochodzące z Małopolski: Madonnę z Prandocina (około 1390 r.), Matkę Boską ze Szczebrzusza (około 1400 r.), św. Magdalenę (około 1490 r.), św. Dorotę (około 1500 r.). Na szczególną uwagę zasługuje grupa Ukrzyżowania: Chrystus, Polska (około 1600 r.), Matka Boska spod krzyża, Polska (około 1550) i św. Jan Ewangelista, Polska (około 1460 r.), jak również grupa rzeźb śląskich ze św. Jadwigą, św. Anną i św. Elżbietą, pochodzących z około 1500 roku. Na ścianach umieszczono piętnasto- i szesnastowieczne obrazy, takie jak np. obraz dwustronny, prawdopodobnie malowany przez Jana Wielkiego końcem XV wieku z przedstawieniami św. Zofii z córkami (awers) i św. Jerzego ze smokiem (rewers) oraz wspaniały Sąd Ostateczny ze szkoły niemieckiej z 1498 roku.
Twórcą tej wystawy jest mgr Anna Jasińska, starszy kustosz Muzeum UJ.

11 maja 2000 r. została otwarta najważniejsza wystawa związana z obchodami 600-lecia odnowienia Akademii Krakowskiej - "Skarby Uniwersytetu Jagiellońskiego".

Wystawa poświęcona światowej sławy filozofowi, profesorowi Uniwersytetu Jagiellońskiego Romanowi Ingardenowi (1893-1970). W otwarciu oprócz władz uczelni wzięła też udział rodzina Profesora i jego uczniowie. W trzech salach pierwszego piętra można było zobaczyć pamiątki po autorze "O dziele literackim" i "Sporu o istnienie świata". Prezentowane były m. innymi autografy Ingardena, Husserla, Edyty Stein oraz wiele archiwalnych fotografii i dokumentów. Wystawa przedstawiała biografię naukową profesora od pierwszych prób podejmowanych w czasach gimnazjalnych przez studia u Edmunda Husserla, które Ingardena ukształtowały, starania o katedrę i pierwsze głośne publikacje, aż do czasów powojennych kiedy to Profesor osiadł w Krakowie i pracował na naszym uniwersytecie. Postać Profesora przybliżała także projekcja filmu Wojciecha Szulczyńskiego o Ingardenie.

Odwiedzający wystawę mogli obejrzeć jedenaście portretów Ingardena i jego najbliższych narysowanych przez Witkacego, ich przyjaciela, w latach 1924-1939.

Atrakcją wystawy była możliwość wysłuchania odtwarzanego z płyty kompaktowej odczytu o "Formach obcowania z dziełem literackim", który Ingarden wygłosił w 1965 r.

Wystawa poświęcona Maciejowi z Miechowa (1457-1523), lekarzowi, historykowi, geografowi, wreszcie profesorowi i rektorowi Akademii Krakowskiej. Manuskrypty, starodruki, dokumenty fundacyjne, obrazy odtwarzały atmosferę intelektualną Krakowa i Akademii przełomu XV i XVI wieku. Twórczość Macieja z Miechowa reprezentowało najważniejsze dzieło Tractatus de duabus Sarmatiis Asiana et Europiana et de contensis in eis,1517, nowoczesny opis geograficzno-etnograficzny ziem leżących na wschód od Wisły, oraz Kronika Polska wydana w roku 1519, pierwsza drukowana historia dziejów państwa polskiego (ocenzurowana) i kolejne jej edycje, m.innymi egzemplarz wydany w r. 1521 (poprawiony). Zawodowe zainteresowania ilustrujowały dwie prace o charakterze popularnych poradników Contra saevam pestem regimen,1508 i Conservatio sanitatis,1522. Wśród dokumentów znajdowały się akty fundacyjne dotyczące szkół, szpitali i kościołów krakowskich. Specjalną część ekspozycji zajmujmowała rekonstrukcja prywatnej biblioteki Miechowity, zawierająca manuskrypty od XIV do XV wieku i inkubnabuły różnych autorów.

wystawa poświęcona pamiątkom osobistym, pozostałym po wybitnych profesorach Alma Mater. Była to ekspozycja ukazująca uczonych bardziej od strony ich życia prywatnego, z pewnością interesująca dla społeczności akademickiej. Komisarz wystawy: mgr Anna Piskorz

W czerwcu 1997 r. w Muzeum UJ zorganizowana została okolicznościowa ekspozycja w związku z wizytą papieża Jana Pawła II w Krakowie i w Uniwersytecie Jagiellońskim. Znalazły się na niej liczne fotografie, portrety, dokumenty i pamiątki obrazujące związki Karola Wojtyły z Uniwersytetem Jagiellońskim, najpierw jako studenta, później biskupa krakowskiego, a w końcu papieża. Wystawa cieszyła się dużą frekwencją, a zwiedzajacy z zainteresowaniem oglądali wybrane akta i dokumenty z okresu studiów papieża na Wydziałach Filozoficznym i Teologicznym.

Wystawa przedstawiała pierwsze polskie zdjęcia rentgenowskie wykonane w Krakowie przez prof. Karola Olszewskiego. Najstarsze pochodzi z roku 1896. Prezentowano również biogramy współautorów zdjęć, pionierów radiologii w Krakowie oraz XIX-to wieczne przyrządy stosowane do wytwarzania promieni X. Komisarzem wystawy: dr Ewa Wyka.

Wystawa prezentowała wybrane obiekty z kolekcji Pusłowskich , w tym części serwisów sewrskich używanych przez cesarza Napoleona I , królów Francji Ludwika XVIII, Karola X i Ludwika Filipa, które zostały zakupione zapewne przez Zygmunta Pusłowskiego w Paryżu po 1870 r. Oprócz tych serwisów pokazano zachowany niemal kompletny angielski serwis fajansowy używany przez Pusłowskich, naczynia wykonane w manufakturze miśnieńskiej oraz fajanse z Delft i ceramikę dalekowschodnią z kolekcji Pusłowskich.
Komisarzem wystawy była Beata Frontczak
Wystawie towarzyszył informator:

komisarz wystawy: mgr Beata Frontczak
Fajans i porcelana ze zbiorów Pusłowskich .Informator wystawy.

Informacje \| Dzieje gmachu \| Ekspozycja stała \| Zbiory \| Wystawy czasowe \| Wiadomości
Do strony głównej