Był naszym mistrzem, dostrzegał to, co innym trudno było dostrzec, zawsze pomagał, wiedział, co znaczy współpraca z dobrymi ośrodkami naukowymi i jak istotny jest kontakt ze współczesną nauką, był gigantem, a my stoimy na jego ramionach - tak o prof. Henryku Niewodniczańskim mówili jego byli współpracownicy i uczniowie z Instytutu Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, którzy 20 grudnia 2008 roku w auli Collegium Novum, w 40. rocznicęśmierci Uczonego, zorganizowali uroczyste posiedzenie naukowe. Warto przypomnieć, że to właśnie profesorowi Niewodniczańskiemu Kraków zawdzięcza dziś - jak podkreślił w swoim wystąpieniu prof. Kazimierz Grotowski - to, że w naukowym świecie fizyków nasze miasto jest powszechnie znane jako miejsce uprawiania fizyki jądrowej. Bo to przecież dzięki inicjatywie i determinacji profesora Niewodniczańskiego w 1955 roku powołany został Instytut Fizyki Jądrowej PAN, a zaledwie rok pózniej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii UJ utworzono Instytut Fizyki UJ. Zasługi dla polskiej nauki oraz wyjątkowa osobowość prof. Niewodniczańskiego skłoniły redakcję do zaprezentowania jego sylwetki również na łamach "Alma Mater", a podstawą do przygotowania specjalnej edycji pisma stały się referaty wygłoszone przez krakowskich fizyków podczas ubiegłorocznej sesji. Blok dziesięciu artykułów uzupełniają unikatowe fotografie pochodzące ze zbiorów rodziny Niewodniczańskich, zbiorów współpracowników profesora oraz Archiwum Nauki PAU/PAN w Krakowie. - Kilku Niewodniczańskich w każdym ośrodku naukowym - to, zdaniem rektora UJ prof. Karola Musioła, sposób, by dziś zaintrygować młodych ludzi pięknem trudnego, ale jednocześnie fascynującego świata nauki. A ja mam nadzieję, że tym światem przynajmniej w jakiejś mierze uda się ich zaintrygować także poprzez lekturę prezentowanych na naszych łamach tekstów, poświęconych właśnie takim wybitnym osobowościom.
W majowym numerze - ukazującym się w przededniu 645. rocznicy powołania do życia Akademii Krakowskiej oraz tuż przed rozpoczęciem Festiwalu Nauki w Krakowie
- polecamy również wywiad z kanclerzem UJ dr. Tadeuszem Skarbkiem oraz reportażTeresy Bętkowskiej poświęcony prof. Andrzejowi Szczeklikowi, który 12 maja br. powiększy grono doktorów honoris causa najstarszej polskiej uczelni. Oprócz tego, jak zawsze na łamach "Alma Mater", sporo informacji dotyczących sukcesów pracowników Uniwersytetu, bieżących wydarzeń oraz ciekawostek ze świata kultury.
Był naszym mistrzem, dostrzegał to, co innym trudno było dostrzec, zawsze pomagał, wiedział, co znaczy współpraca z dobrymi ośrodkami naukowymi i jak istotny jest kontakt ze współczesną nauką, był gigantem, a my stoimy na jego ramionach - tak o prof. Henryku Niewodniczańskim mówili jego byli współpracownicy i uczniowie z Instytutu Fizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, którzy 20 grudnia 2008 roku w auli Collegium Novum, w 40. rocznicęśmierci Uczonego, zorganizowali uroczyste posiedzenie naukowe. Warto przypomnieć, że to właśnie profesorowi Niewodniczańskiemu Kraków zawdzięcza dziś - jak podkreślił w swoim wystąpieniu prof. Kazimierz Grotowski - to, że w naukowym świecie fizyków nasze miasto jest powszechnie znane jako miejsce uprawiania fizyki jądrowej. Bo to przecież dzięki inicjatywie i determinacji profesora Niewodniczańskiego w 1955 roku powołany został Instytut Fizyki Jądrowej PAN, a zaledwie rok pózniej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii UJ utworzono Instytut Fizyki UJ. Zasługi dla polskiej nauki oraz wyjątkowa osobowość prof. Niewodniczańskiego skłoniły redakcję do zaprezentowania jego sylwetki również na łamach "Alma Mater", a podstawą do przygotowania specjalnej edycji pisma stały się referaty wygłoszone przez krakowskich fizyków podczas ubiegłorocznej sesji. Blok dziesięciu artykułów uzupełniają unikatowe fotografie pochodzące ze zbiorów rodziny Niewodniczańskich, zbiorów współpracowników profesora oraz Archiwum Nauki PAU/PAN w Krakowie. - Kilku Niewodniczańskich w każdym ośrodku naukowym - to, zdaniem rektora UJ prof. Karola Musioła, sposób, by dziś zaintrygować młodych ludzi pięknem trudnego, ale jednocześnie fascynującego świata nauki. A ja mam nadzieję, że tym światem przynajmniej w jakiejś mierze uda się ich zaintrygować także poprzez lekturę prezentowanych na naszych łamach tekstów, poświęconych właśnie takim wybitnym osobowościom.
