W dniu 16 listopada 2002 r. Prof. Stefan Grzybowski ukończy 100 lat życia.
Stefan Grzybowski emerytowany profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego urodził się 16 listopada 1902 r. w Zatorze (40 km od Krakowa) w rodzinie kultywujących tradycje patriotyczne. Zaowocowało to m.in. udziałem młodego gimnazjalisty w tworzeniu straży pilnującej porządku po zaniku administracji austriackiej pod koniec I wojny światowej oraz ochotniczą służbą w wojsku polskim w czasie walk z Sowietami. Zdemobilizowany w 1921 r. złożył egzamin dojrzałości i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył w 1926 r. Odbywając praktykę w Sądzie w Nowym Sączu przygotował pod kierunkiem prof. T. Dziurzyńskiego pracę doktorską, na temat: charakter prawny jawnej spółki handlowej, którą obronił już w 1927 r. Wybitne uzdolnieni młodego doktora dostrzegł prof. Fryderyk Zoll i zaproponował mu pisanie habilitacji oraz pomógł w przeniesieniu się do sądu w Krakowie. Mimo obciążenia pracą w sądzie, w którym szybko awansował do stanowiska sędziego apelacyjnego publikował dużo artykułów naukowych. W 1931 r. otrzymał stypendium Funduszu Kultury Naukowej, co pozwoliło na odbycie studiów w Niemczech i Francji. Pracę habilitacyjną „Ochrona osobista stosunku do dzieła po śmierci twórcy – zagadnienia ogólne” wydał w 1934 r. Trzy lata później odbyło się kolokwium habilitacyjne, po którym Ministerstwo jednomyślnie przyjęło jego habilitację. Zostawszy docentem na UJ objął nowoutworzoną Katedrę Prawa Pracy.
Zmobilizowany w 1939 r. do Korpusu Ochrony Pogranicza podjął służbę w Stryju, a po wkroczeniu wojsk sowieckich na ziemie polskie wraz ze swoim oddziałem wycofał się na Węgry. Internowany, działał jako naukowy i literacki kierownik Wydawnictw Biblioteki Polskiej. Próbował dwukrotnie uciekać, schwytany został w styczniu 1945 r. przewieziony do obozu jenieckiego w Austrii a następnie do kolejnych na terenie Niemiec w Luckenwalde i Feurstenberg.
Po powrocie z niewoli do Krakowa był w latach 1946-49 wykładowcą Studium Spółdzielczego Wydziału Rolniczo-Leśnego UJ, pracował też w Wyższej Szkole Nauk Społecznych. W 1948 r. został rektorem Akademii Handlowej, po przekształceniu jej w państwową Wyższą Szkołę Ekonomiczną S. Grzybowski złożył rezygnację ze stanowiska rektora w 1952 r. Od 1948 r. po śmierci prof. F. Zolla kierował Katedrą Prawa Cywilnego na Wydziale Prawa UJ. W 1949 r. został profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Październik 1956 r. otworzył prof. S. Grzybowskiemu możliwość szerszej działalności na rzecz społeczności uniwersyteckiej, która doceniając jego pozycję naukową i zasługi dla uczelni powierzyła mu najpierw funkcję prorektora ds. ogólnych, a następnie rektora (1958-1962). Na stanowiskach tych aktywnie zabiegał o interesy Uniwersytetu Jagiellońskiego i nauki polskiej. W późniejszym okresie pełnił także funkcję dziekana Wydziału Prawa.
Wraz z prof. Gwiazdomorskim stworzył wiodący w kraju ośrodek cywilistyki, który wykształcił dużą grupę prawników zajmujących dziś wiele kluczowych stanowisk w wymiarze sprawiedliwości (Sądzie Najwyższym, Sądzie Apelacyjnym, Trybunale Konstytucyjnym). Jego dorobek naukowy obejmuje kilkaset pozycji traktujących o różnych dziedzinach prawa. Wiele wśród nich prac fundamentalnych dla polskiej cywilistyki.
Szanowny Jubilat przeszedł na emeryturę w 1973 r., nie oznaczało to jednak rezygnacji tak z pracy naukowej jak i działalności społecznej. Przyczynił się do utworzenia Międzyuczelnianego Instytutu Wynalazczości i Ochrony Własności Intelektualnej. Pełnił funkcję przewodniczącego jego Rady Naukowej. Kierował od 1981 r. pracami Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych NSZZ „Solidarność” i Społecznej Rady Legislacyjnej. Prace te były kontynuowane nawet po wprowadzeniu stanu wojennego. Po reaktywowaniu Akademii Umiejętności został jej członkiem. Należał do inicjatorów wydawania przez tę instytucję „Kwartalnika Prawa Prywatnego” Do dziś jest redaktorem naczelnym tego najbardziej prestiżowego w Polsce czasopisma poświęconego prawu cywilnemu.
Prof. Stefan Grzybowski nestor polskich prawników cieszy się powszechnym uznaniem, sławą i szacunkiem oraz sympatią wielu osób. Jest doktorem honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego. Wielokrotnie był odznaczany za swe osiągnięcia.